Η τεχνολογία ως πυρήνας και κινητήρια δύναμη της βιομηχανικής ανάπτυξης από την έναρξη της εκβιομηχάνισης (18ος αιώνας) έως σήμερα, έχει άμεση και έμμεση επίδραση στην περιβαλλοντική αλλαγή. Η κινητοποίηση τεράστιων όγκων υλικών, αφενός μεν λόγω της διεύρυνσης των ικανοτήτων του παραγωγικού συστήματος που επέφερε η τεχνολογική αλλαγή, αφετέρου δε λόγω της ραγδαίας αύξησης του όγκου της παραγωγής, αποτέλεσμα των κερδών παραγωγικότητας και αποδοτικότητας για μακρά χρονικά διαστήματα στη διάρκεια ζωής των διαδοχικών συστάδων τεχνολογίας, είχαν σημαντικές έμμεσες συνέπειες για το περιβάλλον (έδαφος, ύδατα, αέρας) τοπικής σημασίας στο ξεκίνημα της εκβιομηχάνισης και παγκόσμιας από τα μέσα του 20ου αιώνα και εξής, που κορυφώνεται η ποσοτική απόδοση του βιομηχανικού συστήματος. Έχουν καταστραφεί εδάφη από την εντατική εξόρυξη υλικών, μολυσμένοι ποταμοί και θάλασσες, λόγω της αλόγιστης απόρριψης βιομηχανικών και αστικών λυμάτων, μολυσμένη ατμόσφαιρα, λόγω της ανεξέλεγκτης εκπομπής ρύπων, συνθέτουν την γενική εικόνα των επιπτώσεων της βιομηχανικής ανάπτυξης στο περιβάλλον. Αυτό αποτελεί την έμμεση συμβολή της τεχνολογίας στις αρνητικές αυτές περιβαλλοντικές εξελίξεις.
Οι τεχνολογίες αντιμετώπισης των περιβαλλοντικών προβλημάτων είναι δύο κατευθύνσεων:
- Τεχνολογίες για την αύξηση της παραγωγικότητας και αποδοτικότητας προς την κατεύθυνση ελαχιστοποίησης των εισροών των υλικών στην παραγωγική διαδικασία, με ταυτόχρονη αύξηση του όγκου των τελικών προϊόντων και
- Τεχνολογίες μείωσης των ρυπογόνων εκπομπών (καταλυτικοί μετατροπείς στα αυτοκίνητα, ανακύκλωση, καθαρή αποτέφρωση κ.λπ.), δηλαδή βελτίωσης της περιβαλλοντικής συμβατότητας των υλικών που χρησιμοποιούνται.
Ο όγκος που κινητοποιείται παγκόσμια είναι τεράστιος, αλλά μεγεθύνεται παραπέρα, αφού οι πραγματικές ροές υλικών, πέραν των αναφερομένων στις σχετικές στατιστικές, θα πρέπει να επαυξηθούν με τα υλικά που συνοδεύουν τη ροή του κύριου προϊόντος από την εξόρυξη στην τελική κατανάλωση. Από τα ανωτέρω αναδεικνύεται ο κυρίαρχος ρόλος της τεχνολογίας στους μηχανισμούς απλοποίησης της παραγωγικής διαδικασίας, με στόχο τον περιορισμό της περιβαλλοντικής ρύπανσης, ενώ σε κάθε περίπτωση από τους θεσμούς και τους μηχανισμούς του κοινωνικοοικονομικού συστήματος εξαρτάται ο σχεδιασμός και οι επιλογές αντιμετώπισης του ζητήματος περιβαλλοντικής αλλαγής. Πέραν της αποϋλοποίησης που επιτυγχάνεται με την αύξηση της παραγωγικότητας και τη αποδοτικότητας, που σε μεγάλο βαθμό ταυτίζεται με την τεχνολογική αλλαγή, η αποκατάσταση υλικών, στο πλαίσιο της ιστορικής εξέλιξης της τεχνολογίας που κυριαρχεί στις διαδοχικές συστάδες, αποτελεί ένα κεντρικό φαινόμενο της βιομηχανικής ανάπτυξης.
